prijsvraag

De een z'n dood is de ander z'n brood, en de een z'n ontslag betekent voor de ander gelach. Dus hup, sla een slaatje uit mijn overtalligheid (gatver, wat een vies woord, maar let's face it: dat is de toestand die op me van toepassing is!), en doe mee met de dol-dwaze Voorspel-Eveline's-Toekomst-Prijsvraag!!!

De grote vraag:
Wat doe ik in augustus 2014???????

a) Dan heb je een zelfde baan als nu (wat doe je ook alweer eigenlijk?????), maar dan bij een ander bedrijf
b) Dan zit je in de ww, diep ongelukkig te wezen omdat brief 78 ook geen positieve reactie te weeg bracht
c) Dan zit je in de ww, te genieten van alle vrije tijd, niks geen gehaast, lang leve het thuisblijfmoederschap en laat die bijstand maar komen!
d) Dan ben je hard aan het studeren om de uitvaartbranche in te gaan (en eventueel daarnaast al aan het werk)
e) Dan doe je eindelijk iets waar je voor opgeleid bent zodat de staat niet voor niks al dat geld in je studie heeft gestoken
f) Dan heb je een rijke stinkerd aan de haak geslagen, en doe je alleen nog maar dingen waar je zin in hebt
g) Dan heb je een rijke stinkerd aan de haak geslagen, en betaal je van zijn geld een au pair om vervolgens 24/7 beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt
h) Dan heb je je eigen maaltijd-service-bedrijf
i) Iets anders


Wat kun je winnen?
Onder de goede antwoorden verloot ik een vijf-gangen diner*. Heb je met i het goede antwoord gekregen, dan krijg je daarnaast nog een ontbijt- en lunchpakket mee voor de volgende dag.
Maar er is meer!!!
Tuurlijk is er meer! Een lettertje invullen bij de reacties is leuk, en makkelijk. Zoek je meer uitdaging? Help mij dan naar mijn volgende baan toe! Geef jij mij de gouden tip, breng je me in contact met mijn nieuwe baas, kom je met een inzicht waar ik zelf nog niet op was gekomen die leidt tot mijn nieuwe salaris? Dan win je ook een vijfgangen diner, en voor een week lang homemade diepvriesmaaltijden om mee te nemen.
Dus sla u slag en doe mee!!


* win je met antwoord b of c, dan krijg je vanwege mijn financiele situatie een 3 gangen diner. Ook leuk.

serenade

Soms. Nee; vaak. Vaak vindt Nano het de laatste tijd nodig mij te melden hoe stom ik ben. De stomste. Alles, maar dan ook alles doe ik fout, en hij is daar de Dupe van. Het zal vast een fase zijn, quadruple p(pre-pre-puberale periode) of zo.

Maar gisteren. Man, oh man. Uit het niks, zonder aanleiding, als donderslag bij heldere hemel, zonder (voor mij bekend) winstbejag, begon hij. Een serenade, een ode aan mij, in vele woorden. Uitgebreid vertelde hij waarin hij zoveel meer geluk had dan álle kinderen die hij kent. Dat hij van deze week zonder moeite al tien dingen kon noemen die andere kinderen nóóit zouden mogen van zijn ouders. Met scheerschuim spelen, de hele voortuin inpikken met zijn klimtoren die hij keer op keer verder uitbreidt. Een kabelbaan door de hele tuin heen aanleggen, waardoor je moet uitkijken dat je zonder struikelen of gekeeld te worden de voordeur haalt. Met modder spelen zonder dat je moeder boos wordt dat je kleren vies zijn. Bergen speelgoed hebben. En ondanks die bergen speelgoed ook nog de huisraad mogen gebruiken voor je spel, omdat dat natuurlijk eigenlijk veel leuker is. En een keer een pak pasta gebruiken in je keukentje, ondanks dat die pasta vervolgens overal zit, en niet meer gegeten kan worden, zelfs dat mag van zijn moeder.
En ok, één punt had hij het niet mee getroffen. Dat die moeder van hem zo belachelijk krampachtig doet over snoep. Maar dat punt wuifde hij snel weg. Want hey, hij kreeg wel de lekkerste lunch mee van de hele school, en hij had ten minste een moeder die zo nu en dan iets lekkers bakt. En die niet elke week in de avond het zelfde saaie eten voor zet.

En oh, heerlijk moederbrein, wat werk je toch fantastisch. Want al die negatieve uitlatingen over zijn moeder, dat zijn natuurlijk Buien, Fases, Uitbarstingen die hij niet echt meent, maar die er uit moeten. Dingen die je kunt opzoeken in een of ander opvoedboek en waar dan staat dat het Volstrekt Normaal is dat je kind af en toe zo te keer gaat en dat het vooral niet persoonlijk is, en dat je niet moet gaan denken dat je écht gefaald hebt. Maar deze uitbarsting van liefde, van complimenten, nee, dat is natuurlijk geen Fase, dat is hoe hij het écht voelt, en zo onpersoonlijk je je die andere uitbarstingen moet nemen, zo persoonlijk vat ik nu deze stroom aan woorden op.

Bedankt Nano, bedankt moederbrein, de veren zitten heerlijk in mijn derriere!

Daar sta je dan...

De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hierrrrrr. Ik stond er gisteren mee op, met dat prachtige koningslied. Hoe toepasselijk. 2 jaar lang was het al een scenario waar ik rekening mee moest houden. Waar ik in het begin van dacht dat het nog niet zo'n slechte ontwikkeling zou zijn. Want de ballen om zelf mijn vaste baan die praktisch gezien zo perfect paste in mijn alleenstaande-moeder-puzzel, op te zeggen had ik al zes jaar lang niet gehad. Al kwam er af en toe een vlaag van honger naar werk dat inhoudelijk meer bij mij paste langs.
Maar naarmate de datum dichterbij kwam dat écht de ontslagen gingen vallen, overheerste vooral het gevoel dat ik geen zin had in al dat gezeik en gepuzzel om alles weer zo rond te krijgen als nu. Om misschien te moeten inleveren in vrije uren met de kinderen, of in worst case scenario mijn kinderen 5 dagen per week naar de opvang moeten brengen om genoeg geld in het laatje te kunnen brengen bij een minder betaalde baan. Dus hup, neem mij maar mee naar die fusie, leuk een nieuw bedrijf, nieuwe mogelijkheden.
De afgelopen 2 jaar veranderde met golven ook mijn gevoel voor kansen. Waar ik ooit nog geloofde als mensen binnen het bedrijf zeiden dat ik me vast geen zorgen hoefde te maken, kon ik de laatste weken in nachtelijke uurtjes eigenlijk geen enkel scenario bedenken waarin de directie ervoor zou kiezen mij (of mijn functie dus vooral) mee te nemen naar de fusie.
Na vele maanden wachten en uitstellen, ermee bezig zijn en het helemaal los laten, was gisteren de dag. De dag die je wist dat zou komen. De dag waar je van te voren van weet dat het, los van je eigen lot, een dag is die je nooit vergeet. Overal gespannen gezichten, zinloos kansen berekenend terwijl er gewacht werd op dat ene gevreesde telefoontje van de directie. En het telefoontje kwam. Heel even, op weg van mijn werkplek naar het gesprek, voelde ik nog een vleugje hoop dat ze mijn functie allicht hadden aangepast in plaats van geschrapt. Maar de mededeling was kort, duidelijk, en ondanks verwacht kwam hij hard aan. 3 minuten later stond ik buiten. Met een map onder mijn arm. In no time was ik lid geworden van de club van mapjesmensen. Een rare gewaarwording. Overal in het gebouw zaten ze, de mapjesmensen, en drommen mensen zonder mapjes om hun heen om ze te troosten.
Een dag om niet te vergeten, dat was het. Een dag waarin ik geslingerd werd van een klote onzeker gevoel naar een gevoel dat de wereld misschien wel gewoon aan mijn voeten ligt. Het scenario van over een paar jaar honderden sollicitatiebrieven verder totaal gefrustreerd en zonder geld thuis zitten, wisselde zich af met een prettig gevoel. Denkend aan een baan die past bij wat ik wil en kan, en die snel komt, zodat ik de zak geld die ik aangeboden heb gekregen niet hoef op te maken aan huur en luiers, maar kan gebruiken als zak geld om mee te strooien als ik er zin in heb.

In 2 dagen 2 blogjes, alleen als impuls voor mijn blog is het toch al een aardige ontwikkeling.
hou je veilig....
Koos w.

sorry

Ik werd dertig, en als je dertig wordt of gaat worden, dan ga je rare dingen in je hoofd halen. Zoals dat het dan toch echt tijd wordt om volwassen te worden (om vervolgens weer te beseffen dat je al een veel volwassener leven leidt dan je tot dan toe door had). En dat de naam die je op je twaalfde heel cool met een U besloot te schrijven niet echt bij een volwassen vrouw hoort. En een naam die op 'je' eindigt is sowieso weinig volwassen natuurlijk (of een naam die 'klein' betekent, maar dat probleem schuiven we nog een jaar of 10/15 vooruit...). En dus val je al je vrienden en collegae en familie en wat dies meer zijt lastig met je dertigers-kronkels en laat je ze na jaren opeens een andere naam gebruiken.
Het lijkt alweer zo lang geleden, zeker nu ik zelfs de meest volhardende mensen/de vrienden die al járen die andere naam gebruikte en niet 1-2-3- omgeschakeld raakten, zo nu en dan Eveline hoor zeggen. Maar ik ben pas 31, dus zo lang geleden is het niet. En toch kom ik nu alweer aan met een andere naamsverandering. Sorry, sorry sorry, ik weet hoe lastig sommigen het vonden. Maar toch mogen jullie me binnenkort (of doe eens gek, ik geef jullie gewoon een aantal maanden om eraan te wennen) Koos noemen, als jullie het niet erg vinden....

papa

Nano's papa woont in Afrika. Zoës papa niet. Die woont in de telefoon. Elke ochtend als Zoë bij mij in bed kruipt en mijn telefoon ziet, is de eerste zin die ze zegt: mag ik papa kijken? En dan kijkt ze naar de foto's die haar vader eens in de zoveel tijd door stuurt naar ons, met haar vingertjes over het touchscreen zwiepend alsof ze in de baarmoeder al beschikte over een smartfoon. Zoë geniet van de fotos van haar vader. Meestal staat hij erop met een geit of een eend of een koe of terwijl hij avocado's plukt en eet. Toen haar vader hier de vorige keer was, nam ik zijn stem op met mijn telefoon terwijl hij een Oegandees kinderliedje zong. Tot ik die opname kwijt raakte, was ook dat iets waar Zoë vaak naar vroeg. Als ze verdrietig was, kon haar papa die zo ver weg woont haar daarmee toch troosten.

Soms woont Zoës vader niet in de telefoon. Dan loopt hij gewoon in het wild. En dan begint ze enthousiast 'Papa Papa' te roepen. De betreffende wildvreemde man snapt meestal wel hoe de vork ongeveer in de steel zit, als hij kijkt naar het plaatje van mijn witte huid, Zoës lichtbruine huid, en de donkerbruine huid van hemzelf. En meestal laat de man in zijn donkere gezicht een mooie glimlach zien. En dan is Zoë tevreden.

Nog een week of 6, dan kan ze haar zwiepende vingertje over het echte gezicht van haar papa laten glijden en hoeft ze niet meer naar wildvreemde Afrikanen papa te roepen. Ik hoop voor d'r dat ze niet zó modern is dat ze de telefoon-variant leuker vindt dan de echte...

masterplan

Het was 2005, ik was zwanger en ik had een masterplan. En zoals het een masterplan betaamt, was het een briljant idee. Ik zou er mijn grootste vijand finaal mee verslaan. Nooit meer zou ik last hebben van een aanrecht vol vieze borden, glazen, bestek en op elkaar gestapelde pannen. Nooit meer ouders, huisgenoten of partners die zeuren over die enorme berg. Nee, mijn masterplan zou korte metten maken met die vreselijke afwas, en dat zonder afwasmachine. Het enige wat ik hoefde te doen, was vanaf de eerste dag dat mijn kind geboren zou worden, ik positief zou praten over de afwas. Zodra mijn kind oud genoeg zou zijn om een theedoek vast te houden, zou ik de afwas als een beloning presenteren. (oooh heb je goed op de wc geplast? Dan mag jij vanavond de afwas doen! Van dat werk...) En vervolgens zou hij stiekem de afwas doen als hij de kans zou krijgen. Als ik het zo teruglees is het nog steeds een meesterlijk plan.

Maar het liep natuurlijk anders. Want jaar in jaar uit net doen of je iets heel leuk vindt waar je eigenlijk een grondige hekel aan hebt, dat klinkt op papier als appeltje eitje, in praktijk bleek dat nog geen week vol te houden.... Dus hoorde zoonlief mij dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, zuchten, klagen, grommen over de afwas. No way dat hij toen zijn handjes een theedoek vast konden houden stond te springen om de enorme afwasachterstanden weg te werken. Dus de afwas stapelde zich op, en de ergernis ook.

Twee weken geleden, jaren nadat het masterplan al volledig was afgeschreven, gebeurde er echter opeens een wonder. Hij stond naast me, af te drogen, om zijn mond een gelukzalige glimlach die hij probeerde te onderdrukken maar waar hij in faalde. Ik had de neiging mezelf te knijpen om te checken of ik droomde, maar het was niet zo. "zal ik je dan elk weekend helpen met de afwas?" vroeg hij zelfs, met een toon alsof hij het absurde voorstel deed om voortaan elke ochtend te ontbijten met frietjes. Oke, even eerlijk zijn. Het was natuurlijk niet helemaal wat het leek. Hij lag eigenlijk al in bed, kwam zoals gewoonlijk met een of andere creatief bedachte smoes naar beneden, en tot onzer beide grote verbazing stond ik toen de afwas te doen (meestal zijn Pauw en Witteman al uitgepraat als ik eindelijk zin verzamel om de afwasbak vol te laten lopen, dus het was goed geluk dat het deze avond anders liep). Bij het zien van mijn activiteit zag hij meteen een beter scenario om langer op te mogen blijven dan hij het in bed had bedacht. En dus vroeg hij poeslief of hij me mocht helpen. En dát kon ik natuurlijk niet weigeren...

Voor even veranderde de wereld weer in een roze wolk, ik zag ons elke avond samen afwassen, de ditjes-en-datjes van de dag bespreken en ondertussen meeblêren met Paul Simon en Tom Waits.

Inmiddels zijn we twee weken verder, zal ik nog zeggen hoe het afliep, of spreekt dat voor zich??

Want hij gelooft in mij....

Sinds een tijdje hebben mijn zoon en ik een heimelijk genoegen. Als Kleine Zus al in bed ligt, nestelen wij ons zo nu en dan op de bank, stemmen de tv af op de zender 24Kitchen en kijken samen hoe Rudolph (die we soms liefkozend Ruddie noemen) de meest lekkere dingen klaarmaakt. En dan fantaseren we dat we ook al die lekkere dingen zelf maken, voor een bijzondere gelegenheid, of dat we gewoon een bijzondere gelegenheid verzinnen zodat we een reden hebben om een van Rudolphs recepten na te maken. 

 Soms maakt hij iets waar Nano zo enthousiast over wordt, dat hij hem écht onthoudt, en dan blijft het niet bij fantaseren alleen, dan komt er ook echt een dag dat we in de schoenen van Rudolph kruipen en zijn baksels namaken. De eerste keer dat we dat deden, was het een bijzonder ingewikkelde reerugcake. Vier verschillende soorten beslag en foefjes en toefjes en tierelantijntjes. Hij mislukte niet, was prima te eten, maar smaakte eigenlijk hetzelfde als een ordinaire cake gemaakt van bloem, boter, eieren en suiker. 

 Voor zijn verjaardag wilde hij een Fruitsavarin., geen twijfel over mogelijk, dat moest hem worden. Om logistieke redenen heb ik de savarin (want de jarige job noemde het nooit een taart, altijd een fruitsavarin, net zoals Rudolph) in mijn eentje gemaakt. 

Ik weet niet of het mis ging toen ik de deeghaken gebruikte in plaats van de kloppertjes, of dat ik gewoon meer een kook-mens ben dan een bakmens, maar de savarin ging volledig de mist in. Ik voelde me nogal schuldig, het was natuurlijk jammer van de kosten, van het werk dat erin had gezeten, maar nog heel veel jammerder voor die kinderen die op het feestje op een lekkere taart hadden gehoopt, maar een hard blok baksteen gepresenteerd kregen. En nog veel erger was het voor mijn 7 jarige zoon, die zich al zolang had verheugd op de Savarin die zijn moeder voor hem zou maken op zijn verjaardag, maar waar hij met veel moeite slechts een hapje van weggewerkt kreeg. 

Ik had gefaald als moeder en durfde toen het feestje was afgelopen en ik met de jarige job het festijn evalueerde op de bank,het onderwerp 'taart' eigenlijk niet aan te snijden, bang voor het pijnlijke gesprek dat zou volgen. Maar plots zei hij zelf: 'die rudolph he, die kan volgens mij helemaal niet zulke lekkere taarten maken als dat het op tv altijd uitziet!'

 Ha, want hij gelooft in mij!

daar heb je een grote Broer voor....

Scene 1 Aan de eettafel zitten tegenover mij Broer en Zus. Broer eet een boterham, Zus niet. Zus huilt. Zus huilt heel hard, want Zus is boos. Zus gooit boos haar korstjes op de grond en wilt een nieuwe boterham, zónder die vieze korstjes. Die krijgt ze niet, dus Zus huilt nog harder. Zus draait haar hoofd opzij naar Broer, en huilt nog harder, ondertussen kijkt ze wanhopig tussen haar tranen door naar Broer. Broer kijkt, en ziet. Hij spreekt tot mij: 'Misschien ben je toch wat te streng, geef haar maar gewoon een nieuwe boterham.'

Scene 2 Aan de eettafel zitten tegenover mij Broer en Zus. Broer eet een boterham, Zus ook. Zus eet ook de korstjes. Langzaam, maar ze eet ze. Ze huilt niet, Zus is tevreden. Broer kijkt naar Zus die de korstjes eet, en ziet iets wat ik niet zie. Broer spreekt: 'misschien kun je haar een beetje matsen? Dat ze niet álle korstjes op hoeft te eten voordat ze de volgende boterham krijgt....'

dans, nano, dans!!

Ouders die zeggen dat ze alles wel best vinden bij de keuzes die hun kinderen maken, als ze maar gelukkig en gezond zijn, liegen. Tuurlijk, een gelukkig, gezond kind is leuk. Maar als mijn kinderen zich vervolgens aanmelden als kamerlid van de PVV, dan vind ik dat helemaal niet best.
Ouders die voor hun kinderen invullen hoe ze moeten leven, dat zijn natuurlijk vreselijke mensen. Die hun kinderen van jongs af aan pushen om cello te spelen, en mee te doen aan schoonheidswedstrijden. Tijd om iets op te biechten: naast dat ik hoop dat mijn kinderen iets mee krijgen van mij over hoe ik tegen de samenleving kijk, heb ik ook een veel banalare hoop: dat een van mijn kinderen, of alletwee -doe eens gek, gaan dansen. En ja, dat is vast omdat ik zelf zo a-muzikaal ben als een eentonige klarinetist, en ik mijn leven lang al jaloers moet toekijken hoe anderen de meest prachtige dansen uitvoeren. Dat ze na school elke dag samenkomen met andere jongeren met dezelfde passie en de meest waanzinnige moves oefenen. Dat ik met een glimmend trots hoofd kom kijken als ze een battle dansen. En natuurlijk kom ik naar de live-uitzendingen kijken van So You Think You Can Dance. Och ja, ik ben ook maar een mens, een moeder, die wel eens droomt. Maar ik push niet. En Nano geeft me ook geen enkele reden om aan te nemen dat die droom ooit werkelijkheid gaat worden.

We gingen naar Oeganda om Zoë (Zoë? Zoë? Heeft dat arme kind maar 1 naam? Nee joh, Zoë gaat tegenwoordig door het leven als Zoë Rika Kasaana Bibiana Namubiru Joan Edith Mevis) te dopen. En gedoopt werd ze. Na de doop was ze uitgeput en sliep ze een gat in de dag. En op dat moment stal iemand anders de show op haar doopfeest. Het was mijn zoon. Mijn zoon die zomaar uit het niets, op een mooie Afrikaanse dag, het dorp deed joelen, het hart van zijn moeder deed vervullen met trots en een droom een stukje dichterbij bracht.

uit het raam

Ik kijk uit het raampje van de auto. Mooi. Stalletjes met gestapelde tomaten. Winkeltjes vol met drukke stoffen Fietsen volgeladen met matoke, ananassen, jerrycans. Kinderen rennend achter een oud wiel. Jongens proberen hun stukjes geit op stok te verkopen aan langsrijdende passagiers. Vrouwen lopen opgedost richting moskee. Het Afrikaanse straatleven is mooi. Uit hetzelfde raampje zie ik ineens een paar winkeltjes achter elkaar waar doodskisten verkocht worden. Met raampjes erin. Doodkisten, niet alleen die van een meter of twee lang, maar juist vooral kistjes van 1,5 meter lang, of van 1 meter lang of nog kleiner. Een knoop in mijn maag. Niks moois aan.

zo normaal

Zoë in het dorp van haar vader. Voor de eerste keer. Gedragen door jan en allemam, spelend met Oegandese kinderen die even oud zijn maar er een stuk minder doorvoed uit zien. Smakelijk genietend van chapatis en al het andere oegandese voedsel. Lachend naar de mensen die haar roepen, zwaaiend naar de geiten en de kippen die overal lopen. Vrolijk waggelend door de afrikaanse bossen. Zwiepend met een bezempje maakt ze voortdurend de binnenplaats schoon. Alleen haar grote ogen die al het nieuwe vol plezier in zich opnemen laten zien dat deze situatie helemaal niet zo normaal is als dat ze verder doet vermoeden.

Nano in het land van zijn vader. Voor de vierde keer. Wennen? Daar doet hij niet meer aan. Dat is voor babies en kleuters (maar niet voor zijn zusje). Hij beweegt zich al meteen door het dorp en het hofje waar we wonen heen alsof hij al die tijd niet weggeweest is. En hoewel hij in Nederland meestal niks emt de engelse taal te maken wil hebben, vraagt hij hier met veel plezier hoe hij dit of dat aan zijn vader in het engels kan vragen. En de standaard Luganda-zinnetjes reproduceert hij ook zo nu en dan, tot grote verbazing van het dorp. Op de veranda zit ie alsof het de normaalste zaak van de wereld is, te kaarten met een aantal oegandezen. Zelfs het ziek-worden op de 3de dag in het dorp, voelt na al die reizen eigenlijk als heel gewoon. Zielig is het wel. Want zo leuk is het niet om hier diaree te hebben. Vindt hij ook niet, want in plaats van 'wat is het hier leuk he!!' klinkt er vandaag opeens een stellig 'Ik ga NOOIT meer naar Afrika' uit zijn kamer. Morgen, dan is vast alles weer beter, leren de afgelopen jaren. Gelukkig maar!

En ik, voor de vijfde keer in Oeganda. De laatste keer was te lang geleden, drie jaar. Maar wat voelt het normaal. Fijn zo'n plek aan de andere kant van de wereld waar je je gewoon meteen weer thuis voelt. Het dorp is in die drie jaar behoorlijk veranderd. Waar het de afgelopen reizen zoeken was naar de veranderingen, was het nu de eerste dag zoeken naar de overeenkomsten. Gelukkig is aan de wc's nog steeds niks veranderd. Stel je voor zeg, dat ik helemaal naar Oeganda zou gaan en dan opeens niet die vreselijke weerzin zou voelen elke keer dat ik naar de wc zou moeten. Of dat ik gewoon uit zou zien naar de lekkere douche 's avonds. Nee, de wcbezoekjes bezorgen me nog steeds een knoop in mijn maag en een kokhalsreflex in mijn keel. Fijn, dan is er ook weer iets om naar uit te kijken als ik weer terug ben!

zwaar leven

Zoë heeft een heel zwaar leven.

Nee, maar echt heel zwaar.

moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk

Het leven is voor haar gewoon ontzettend zwaar....



(en hoewel dit bericht een stuk minder woorden bevat dan mijn gemiddelde blogje, is een bronvermelding nog op z'n plaats, want de tekst is -uiteraard- keihard gejat van Deze klassieker van Kaandorp)

moederdag

Het blijft met jonge kids een dingetje: moederdag als je alleenstaande moeder bent. Nadat zoonlief me de week voorafgaand aan Moederdag al meerdere malen had gechanteerd met zijn voornemen een ontbijtje op bed klaar te maken voor me ('als ik de tafel écht moet afruimen, dan krijg je ook geen ontbijt op bed met Moederdag'/ 'nu je zo boos op me bent, kun je dat ontbijt ook wel vergeten'...), stond ik zaterdag dan toch in de supermarkt om samen met Nano wat dingen in te slaan voor het inmiddels vrij beruchte Ontbijt op Bed. Zonder helpende handen van een Papa vielen broodjes uit de oven en dergelijke af. Chocopops leek hem wel wat, en verder had ie eigenlijk geen zin om er over na te denken. En zo stond ik de avond voor moederdag, doodmoe van een rare dag, mijn aanrecht leeg te ruimen (of heb ik nog lezers die in de illusie leven dat mijn aanrecht altijd spic en span is en dus klaar om zonder toezicht door een zesjarige gebruikt te worden om een ontbijtje klaar te maken? Nee toch???), eitjes te koken, en alles wat ik dacht dat hij misschien wel als ontbijtje zou willen maken, op een hoogte te zetten dat hij er bij zou kunnen zonder dat hij op het aanrecht zou hoeven klimmen om vervolgens overvolle kastjes open te moeten trekken. En toen 's ochtends het zover was, hoorde ik hem naar beneden springen, ik hoorde hem zuchten en kreunen en rommelen, en ietwat later kwam hij met een grote trotse glimlach en een dienblad vol met precies die dingen die ik voor hem klaar had gezet, mijn kamer op lopen. En wat werkt dat moederhart toch prachtig, want wat was ik trots. Ook al was het voorwerk dat ik zelf had gedaan natuurlijk (een beetje meer dan)het halve werk. De andere helft (of iets je minder dan) had hij helemaal zelf gedaan, mijn zoon van 6!

En ik zou haast vergeten dat die zesjarige niet mijn enige kind is. Maar er lagen 2 cadeautjes op het dienblad, en die ander droeg op geheel eigen wijze bij aan het ontbijt op bed, en zelfs dat vond ik, ondanks de eieren die opeens overal lagen, de melk van de chocopops die door mijn beddengoed heen drupte, leuk en lief en wat heb ik toch leuke kinderen. Het blijft bijzonder, dat moederschap!