zwaar leven

Zoë heeft een heel zwaar leven.

Nee, maar echt heel zwaar.

moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk

Het leven is voor haar gewoon ontzettend zwaar....



(en hoewel dit bericht een stuk minder woorden bevat dan mijn gemiddelde blogje, is een bronvermelding nog op z'n plaats, want de tekst is -uiteraard- keihard gejat van Deze klassieker van Kaandorp)

moederdag

Het blijft met jonge kids een dingetje: moederdag als je alleenstaande moeder bent. Nadat zoonlief me de week voorafgaand aan Moederdag al meerdere malen had gechanteerd met zijn voornemen een ontbijtje op bed klaar te maken voor me ('als ik de tafel écht moet afruimen, dan krijg je ook geen ontbijt op bed met Moederdag'/ 'nu je zo boos op me bent, kun je dat ontbijt ook wel vergeten'...), stond ik zaterdag dan toch in de supermarkt om samen met Nano wat dingen in te slaan voor het inmiddels vrij beruchte Ontbijt op Bed. Zonder helpende handen van een Papa vielen broodjes uit de oven en dergelijke af. Chocopops leek hem wel wat, en verder had ie eigenlijk geen zin om er over na te denken. En zo stond ik de avond voor moederdag, doodmoe van een rare dag, mijn aanrecht leeg te ruimen (of heb ik nog lezers die in de illusie leven dat mijn aanrecht altijd spic en span is en dus klaar om zonder toezicht door een zesjarige gebruikt te worden om een ontbijtje klaar te maken? Nee toch???), eitjes te koken, en alles wat ik dacht dat hij misschien wel als ontbijtje zou willen maken, op een hoogte te zetten dat hij er bij zou kunnen zonder dat hij op het aanrecht zou hoeven klimmen om vervolgens overvolle kastjes open te moeten trekken. En toen 's ochtends het zover was, hoorde ik hem naar beneden springen, ik hoorde hem zuchten en kreunen en rommelen, en ietwat later kwam hij met een grote trotse glimlach en een dienblad vol met precies die dingen die ik voor hem klaar had gezet, mijn kamer op lopen. En wat werkt dat moederhart toch prachtig, want wat was ik trots. Ook al was het voorwerk dat ik zelf had gedaan natuurlijk (een beetje meer dan)het halve werk. De andere helft (of iets je minder dan) had hij helemaal zelf gedaan, mijn zoon van 6!

En ik zou haast vergeten dat die zesjarige niet mijn enige kind is. Maar er lagen 2 cadeautjes op het dienblad, en die ander droeg op geheel eigen wijze bij aan het ontbijt op bed, en zelfs dat vond ik, ondanks de eieren die opeens overal lagen, de melk van de chocopops die door mijn beddengoed heen drupte, leuk en lief en wat heb ik toch leuke kinderen. Het blijft bijzonder, dat moederschap!

de notaris

Ik zit bij de notaris. Deze vraagt wat ik wil en ik zeg dat ik geen testament wil. De notaris zegt dat ik dat wel wil, maar dat ik dat nog niet weet. Ik zeg dat ik, behalve het voogdijschap van mijn kinderen, niks bezit om in dat testament te zetten. De notaris zegt dat ook dingetjes als een hypotheek of aandelen of effecten of een levensverzekering interessant zijn voor in je testament.
Ik zucht. Die dingetjes heb ik ook allemaal niet.
Maar dan heb ik vast wel bezittingen die de moeite waard zijn om vast te leggen. Ik voel een kloof. En ik leg uit dat mijn duurste bezit een Nissan Micra uit 1993 is, die nadat een aantal amateuristische limburgse inbrekers er hun koevoet op uitprobeerden, ook nog eens voor 80% in haar waarde is gedaald.
Ow.

Ik twijfel of ik de bouwtekeningen zou overleggen van het kasteel dat mijn zoon beloofd heeft te bouwen voor mij en zijn zusje, als hij later als wolkenverkoper een succesvolle rijke man is geworden. Maar het ging om mijn bezittingen, niet die van mijn zoon, dus ik zwijg en wacht op de volgende zet van de notaris.

Maar wat dan als ik kom te overlijden en mijn kinderen besluiten al mijn geld er in een week tijd doorheen te jassen? Ik probeer me voor te stellen hoe mijn dan puberende (want laten we het op z'n minst een beetje in de toekomst plaatsen) kinderen proberen enige troost te halen uit het feit dat ze nu beschikken over mijn vermogen, en in al hun verdriet mijn bankrekening plunderen. Ik geloof dat ik wel kan leven met het idee dat ál mijn honderden euro's dan verbrast worden in een avondje of een weekje. Los van dat ik er dan natuurlijk helemaal niet mee hoef te kúnnen leven.
De Notaris mompelt in zichzelf iets en kijkt in zijn papieren.

Uiteraard ga ik niet met een testament de deur uit, wel met een voogdijverklaring.

Op weg naar huis word ik toch even aan het twijfelen gebracht door deze bizarre ontmoeting. Doe ik nu echt iets fout door op mijn dertigste materialistisch gezien nog niets klaar te hebben gespeeld? Is het niet erg ambitieloos om op mijn 30ste nog steeds een sloeberbestaan te hebben en ook niet echt de drive voelen om daar iets aan te veranderen?
Thuis aangekomen besef ik dat ik gewoon een held ben in stilstaan bij wat je hebt in plaats van wat je niet hebt, en dat dat prima leven is. Ware het niet dat als ik thuis om me heen kijk, ik vooral besef dat wat ik wél heb, een enorme berg afwas is....Dáár doe ik blijkbaar wel na die 30 jaar nog steeds iets verkeerd....

kwijt

En toen was ik hem opeens kwijt. In de dierentuin. In een grot die, vanaf dat ik besefte dat ik hem kwijt was, opeens veel claustrofobischer aanvoelde dan de veel nauwere grot waar ik me vroeger nog wel eens met mijn vader in bevond.
Ik had gelukkig een roedel vrienden om mij heen die ik snel kon inzetten om in het donker tussen de haaien op zoek te gaan naar mijn kleine aapie. In zijn jaszak zat een papiertje met mijn telefoonnummer, ik wist dat hij verstandig genoeg was om daar gebruik van te maken. Maar toen ik keek of ik gemiste oproepen op mijn telefoon had, zag ik vooral dat ik helemaal geen bereik had in die ondertussen behoorlijk klote-grote. Ondertussen duurde het me iets te lang dat niemand hem ergens zag, terwijl inmiddels iedereen een andere kant in de grot uit was gerend en de hele grot dus min of meer gecoverd was. Maar van mijn aapje geen spoor. Opgegeten door de haaien leek me behoorlijk onwaarschijnlijk, door een vieze kinderlokker meegenomen schoot nog wel even door mijn hoofd, maar ook dat leek me nog niet het meest aannemelijke scenario. Bleef over dat ie vast ergens in tranen stond, in een donkere onoverzichtelijke ellenlange grot. In de steek gelaten door zijn moeder, die had gezegd dat hij haar moest bellen als ie haar kwijt was, maar die vervolgens doodleuk niet opnam omdat ze geen bereik had. Klinkt als een minder erg scenario, maar ik voelde de angst van een zesjarige in al mijn vezels. Arme, arme jongen. Ik voelde de leeuwin weer eens in mij wakker worden, maar tegelijkertijd zag ik mezelf vooral als een kip zonder kop door de grot heen rennen.

Gelukkig komt na een tijdje uiteraard alles op zijn pootjes terecht; nano komt in het vizier van een van mijn vrienden. Bij het weerzien met mij krijg ik eerst te horen dat ik gek geworden ben want ik was er met zoeken onterecht vanuit gegaan dat hij vóór ons uit was gelopen, terwijl we hadden afgesproken dat hij alleen vooruit zou lopen met een van de volwassenen erbij. Hoe kon ik nu denken dat hij die regel gewoon zou overtreden???? Daarna krijg ik een trillende knuffel van hem, in zijn hand nog steeds het papiertje met mijn telefoonnummer er op. 's Avonds krijg ik nog 100 extra knuffels en geef ik 100 dikke kussen terug. Je moet er wat ellendige momenten in een donkere grot voor over hebben, maar dan krijg je daarna wel de lekkerste knuffels die je je kunt voorstellen!

baby

Zo'n beetje elke zwanger vrouw in Nederland meldt zich ergens in die 9 maanden op een moment dat de hormonen het overnemen van het verstand, aan voor de Blije Doos en andere commerciele grappen. Gevolg: je krijgt een doos met een lelijke knuffel, wat folders over hoe je je kind zo dient groot te brengen dat de kunstvoedingsfabrikant er het meeste geld uit verdient en de rest van je leven zit je inbox vol met mailtjes waarin staat wat je allemaal wel niet moet kopen om te zorgen dat je kind gezodn en gelukkig groot wordt. Als die hormonen een beetje zijn gaan liggen, laat je die mailtjes natuurlijk ook links liggen, de ouderwetse papieren mail mik je zo in de papierbak en dat was dat.
Maar nu vielen mijn ogen deze week nog net voordat ik een van de vele mailtjes in mijn prullenbak gooide, per ongeluk op de eerste zin van de mail. En die luidde: Je kind is geen baby meer.
WTF!
Wie zijn zij om zomaar op een doordeweekse dag mij dit soort confronterende zinnen te mailen? Me vertellen dat ik alleen maar de eerste maanden borstvoeding moet geven, ok. Me middels proefverpakkingen proberen over te halen mijn kind alleen maar ondefinieerbare prakjes voor te schotelen die elke dag precies hetzelfde smaken: soit. Maar me nu gaan vertellen dat mijn kind, mijn inimini lieve kleine zetje, geen b-a-b-y meer is????
Ok, ok, ik moet eerlijk zijn. Tuurlijk, tuurlijk heb ik haar de afgelopen maanden wel eens groot gekeken. Als ik ging uitrekenen hoe weinig uur slaap ik de afgelopen 300 dagen gehad heb, bijvoorbeeld (want als een kind baby-af is, slaapt het per direct door, toch? toch?? toch???). Of als ik merkte dat ik ook op mijn werk constant babygehuil hoor, als een soort piep in mijn oor. Of als Zoë aan tafel gefrustreerd begon te huilen (en voor degene die haar niet kennen: dat is op volume maximaal) omdat haar blijkbaar iets niet zinde, maar ze met haar babygebrabbel totaal niet duidelijk gemaakt kreeg, wát haar dan niet beviel, zelfs niet als tolk (want veel minder lang baby-af dan ik) nano ertussen kwam. Of als ik stiekem ging uitrekenen hoe lang het nog duurt voor ik de vrijheden weer terug heb die ik de afgelopen 5 jaar met nano weer terug had gewonnen. Allemaal waar.
Maar hey, dit is wel mijn baby. En wat heb ik genoten van weer zo'n klein wormpje aan de borst, van haar ronddragen in de doek. Van zo'n heel klein hulpbehoevend diertje. Van zo'n warm lijfje dat nog op je buik past en daar gewoon in slaap valt. Van die bijzondere tijd vlak na de geboorte, van de geboorte zelf, van dat het zomaar zou kunnen dat dit voor het laatst was dat ik in mijn eigen huis zo'n uit mijn eigen buik geboren babytje heb. Van van van.
Dus hey, wie zijn zij om opeens, totaal onaangekondigd me dat soort zinnen te mailen? En trouwens, ze is WEL nog een baby. Nu, morgen, en volgende week ook ,en de week daarna ook. Puh.
En trouwens trouwens trouwens, ze wijst nog steeds naar niks hoor, op die wereldbol, áls ze al wijst. Dus hey, hoe babyachtig wil je het hebben????

Zorgen

Tuurlijk weet ik ondertussen wel dat elk kind, elke baby zich op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo ontwikkelt. Modelbabies die zich precies ontwikkelen volgens de boekjes en de lijstjes van het consultatiebureau zijn een grote uitzondering, daar ben ik me van bewust. En toch maak ik me zorgen sinds ik vorige week weer op controle ben geweest met Zoë.
Na een aantal standaard vragen van stations die Zoë al láng gehaald had (doen ze vast om elke ouder een beetje -onterecht- trots te laten voelen dat hun kind iets wat nu pas hoeft, al láng kan), kwam opeens uit het niets de vraag: 'als je vraagt waar is papa?, wijst ze dan aan waar papa is?
Ik word rood, voel alle trots van de eerdere vragen uit mijn lichaam glijden, en stamel iets wat op een antwoord moet lijken. Iets met dat ze dat nog niet helemaal doet. 'Niet helemaal, of helemaal niet?' vraagt de arts. 'Niet helemaal' antwoord ik liegend (ik weet niet of u er bekend mee bent, maar consultatiebureaus zijn een van de weinige plekken die ik kan bedenken waar het gewoon toegestaan is te liegen). De vrouw probeert Zoës falen een beetje laconiek weg te wuiven, maar ik voel alweer dat er in Zoës dossier vanaf nu een groot rood kruis de boel versiert.
Thuis ga ik maar meteen oefenen. Eerst doet ze echt helemaal niks, dus ik besluit, ietwat ten einde raad, maar de wereldbol er alvast bij te pakken (hoe ziet zo'n kind ten slotte nou waar het Noorden, Oosten, Westen en Zuiden is als het zulk druilerig weer is dat ze niet eens de zonsop- en ondergang als ijkpunt kan nemen). Ik vraag nog eens waar papa is. De lamp in de globe trekt haar aandacht, maar tot mijn grote verbijstering priemt ze lukraak op de bol, en komt haar vingertje neer in de Grote Oceaan, ver ver ver van de plek van dat Afrikaanse land op de Evenaar.

Pas tien maanden oud, en nu haar moeder al met zoveel zorgen opschepen, om over de teleurstelling maar te zwijgen....

opeens

Soms neemt de tijd een loopje met je en besef je opeens dat het bijna kerst is, dat Kurt Cobain al 17 jaar dood is, dat je alweer 11 jaar in het Gooi woont, dat het alwéér na twaalven is terwijl je toch echt vroeg naar bed wilde gaan,dat je alweer bijna 5 jaar bij de Tros werkt, en voor je het weet is je kleuter opeens ingeruild voor, uh ja voor wat eigenlijk? Voor een niet-kleuter.

Dat laatste besefte ik toen ik vorige week een foto van mijn kleuter maakte. Ik blijf er maar naar kijken.



waar is dat kleine kleutertje nou toch opeens heen? Dat kindje dat nog totaal geen weet heeft van wat er allemaal afspeelt in de Grote Boze Mensen wereld? Die zich bezighoudt met kaboutertjes en broodjes poep?
Godzijdank begon gisteren opeens een van zijn tanden te wiebelen. Waar andere ouders zo'n eerste wiebelende tand allicht juist een jeetje-wat-gaat-het-snel-moment vinden, vond ik het juist een gelukkig-hij-is-gewoon-nog-lekker-kleuter-met-kleuterdingetje-zoals-een-wiebeltand-moment. Tot ik me vanmorgen opeens bedacht dat daar natuurlijk een enorm grote tand voor in de plaats komt. En dat daarmee het enige kleuterachtige aan bovenstaande foto ook wegvalt...

Wat je niet kent...

...kun je ook niet missen.
En dus antwoordde ik de afgelopen jaren, naar waarheid, als ik een opmerking kreeg over hoe knap/zwaar het wel niet zou moeten zijn voor mij als alleenstaande moeder, dat het maar net is wat je gewend bent. Mijn gezinnetje is gebouwd als één-motorige machine. Die andere motor mis ik dus helemaal niet. Toen ik een tweede kreeg, voelde het nog steeds zo. De motor moest wel iets harder werken om de boel draaiende te houden, maar het voelde niet als een gemis van een tweede motor.
Eind augustus waren we opeens een 'standaard' gezinnetje, met een vader, een moeder, een zoon en een dochter. En eerlijk is eerlijk; in de eerste week werd me eigenlijk juist duidelijk wat de voordelen van zo'n één-motorige machine zijn. Want wat een gekke gewaarwording dat een nachtvoeding psychisch veel zwaarder aanvoelt als er op het moment dat jij je kind weer aan de borst legt, naast je iemand gewoon zich nog eens lekker omdraait. En wat een gedoe dat je over alles moet overleggen.
Maar na twee maanden ben ik stiekem toch best wel een beetje gewend geraakt aan die hulpmotor die we hier in huis hebben. Wat een luxe leven zeg als je het met z'n tweeen doet! Wat een vrijheid om gewoon snel even naar de winkel te kunnen als je de boter vergeten bent. En dat je dan dus niet kind1 uit zijn knikkerbaanspel hoeft te sleuren, en kind2 op de rug hoeft te binden. Wat een feest om gewoon 's avonds in m'n eentje op de autoweg te kunnen scheuren om ergens een marktplaats-koopje op te halen. Wat lekker om een cursus te zien die je wilt volgen, en die ook zonder gedoe met oppas en zo kunt volgen. En fijn om in een zwembad niet de hele tijd het idee te hebben dat je anderen moet belasten door op één van je kinderen te passen terwijl jij met de andere bezig bent, maar gewoon overleggen wie nu welk van ónze kinderen onder z'n hoede neemt. Ooh en even de stad in om gewoon in wat winkels rond te hangen zonder kind aan lichaam en kind dat zeurt dat ie nu wel gewoon terug wil naar zijn knikkerbaan.

Nog 1,5 week, dan zijn we weer gewoon een één-motorig gezinnetje. Dan is het weer Nano, Zoë-padowië en ik, in plaats van wíj, en ónze Big Boss en First Lady a.k.a. the Queen of the Night.
En dat wordt best wel even slikken.

En toen waren we opeens met 4

En daar kun je foto's van maken, en dat deden we.


Elkaar voor het eerst bekijken op Schiphol


Een papa uit Afrika, dat vinden Nano's klasgenootjes wel interessant, dus komt Baker vertellen in de klas.

Talking 'bout shit

Het is, gevoed door vele voorbeelden in de omgeving, het angstbeeld van veel aanstaande ouders: na de geboorte van het kind zo op gaan in het ouderschap dat je het alleen daar nog over kan hebben, dat je niet meer in staat bent te relativeren en dat je in een kinderbubbel zit die heel ver afstaat van de grote buitenwereld waarbij het helemaal niet allemaal om kinderen draait.
Dat je totaal uit het oog verliest dat er ook mensen zijn die niet per se alle ins en outs willen horen van jouw kind, maar die ook over onderwerpen willen praten waar jij het bestaan al bijna vergeten was. Ik noem films (maar dan niet de nieuwe cars), concerten (en dan niet wanneer Dirk Scheele weer optreedt), de politiek (en dan niet alleen dat de kinderopvangtoeslag gekort wordt), enz enz.

De afgelopen jaren heb ik ontdekt dat het vrij makkelijk is ouders in drie categorieën in te delen, afgaand op de mate waarin zij 'contact met de gewone wereld' verloren zijn, of hoe je het ook wil beschrijven.
En dat categoriseren gaat op basis van poep. Praten over poep.
Categorie 1 bevat ouders die snappen dat niemand zit te wachten op praat over de poep van hun kroost. Met de dokter het er over hebben als het afwijkt, is nog te doen, maar verder houdt deze ouder zijn poeppraatjes mooi voor zich.
Categorie 2 bevat ouders die denken dat andere ouders het interessant vinden te horen wat voor kleur poep hun kind die morgen had, of welke substantie het was. Die andere ouders hebben ten slotte ook kinderen, dus weten hoe verdomd interessant het kan zijn, poep.
Categorie 3 bevat de ouders die totaal kwijt zijn dat het leven van anderen níét om hun kinderen draait, en al he-le-maal niet om de poep van hun kinderen. Die hoor je dus tegen Jan en Alleman, ouders, het kassameisje, de ober, oude kindloze mannen op straat, tot in de kleinste details uitleggen wat er die dag in de luier van hun kind zat. Uiteraard wordt de kleur vermeld (het zat een beetje tussen spinazie en andijvie in met soms een vleugje pindakleur), de substantie (alsof je op zo'n klei-machine van die haren probeert te maken), de snelheid en manier waarmee het naar buiten kwam (het leek wel vuurwerk) en waar het allemaal nog meer terecht kwam behalve in de luier (de nek van de baby, maar ook de nek van de moeder, en de postbode die net langs kwam...).


Tot welke categorie ouder ik behoor?
Voor het schrijven van een blogje over poep, heb ik natuurlijk wel inspiratie gehaald uit het dagelijkse leven. Maar ik heb me proberen te redden door het algemener te trekken en het slechts te hebben over ouders die praten over poep in plaats van over poep zelf. En daarmee hoop ik vurig dat ik toch een plekje in de eerste categorie verdiend heb...

kamperen

De dag dat ik op vakantie ga. Ik wil mijn schoenen aantrekken, maar wat vind ik daar? Lood??? In míjn schoenen?
Het moet niet veel gekker worden. Ik was toch de o-zo-nonchalante ik-kan-alles-wel-aan alleenstaande moeder? Ik had toch nooit lood in mijn schoenen?? Oke, oke, het was niet echt mijn eigen plan geweest om in mijn eentje met een baby en een kleuter te gaan kamperen, dat was meer noodgedwongen daar al mijn andere vakantieplannen omstebeurt om allerlei externe redenen in het water vielen. Maar waren al die beren op de weg die ik opeens zag niet een tikkeltje overdreven?

Nou nee. De mensen die me vooraf zeiden dat het wel mee zou vallen, zijn vast en zeker nog nooit alleen met een baby en een kleuter gaan kamperen. (Nu ik er over nadenk, zei eigenlijk bijna niemand dat. De meeste mensen trokken hun wenkbrauwen in een stand waar ik niet zo goed van wist wat ze er mee bedoelde, maar echt bemoedigend kwam het niet over).

Doe het niet, zou ik tegen iedereen (wie in hemelsnaam?) willen zeggen die overmoedigd is geraakt door een redelijk geslaagd alleenstaand moederschap, en overweegt met nog-niet-kunnen-zitten-en-zeker-niet-doorslapende-baby en ik-wil-ook-gewoon-aandacht-en-helpen-doe-ik-alleen-als-ik-het-wil-en-dat-is-meestal-niet-als-het-echt-nodig-is-kleuter te gaan kamperen. Doe het niet.

Maar zou ik het hebben gedaan als ik van te voren had geweten dat het zo'n uitputtingsslag zou worden? Jups. Want ik blijf een moeder. En een moeder die haar kind op de heenweg in de volgepakte auto ziet glunderen en hoort zeggen: 'wauw, we gaan gewoon écht op vakantie, het lijkt wel of ik droom!', die snapt dan gewoon dat het de moeite waard is. Engelukkig heb ik nu een jaar om weer een beetje bij te tanken...

het geeft niet...

Nee joh, het geeft niet mevrouw van het bloedprikken dat je gisteren mijn bloed per ongeluk verwisselde met het bloed van een ander. Dan kom ik toch gewoon vandaag nog een keertje prikken?

En nee, stagaire, het geeft niet dat jij er zat toen ik opnieuw kwam om te prikken. Jij moet het toch ook een keertje leren? Ok, het deed een beetje pijn dat je de naald zo'n beetje loodrecht op mijn arm erin jenste in plaats van een beetje plat, maar het geeft echt niet dat je er vervolgens een centimeter naast zat. Wat is een centimeter nou?

En mevrouw de begeleidster van de stagaire, het geeft helemaal niet dat jij vervolgens de naald overnam, hartstikke lief juist. En jij zat er maar een halve centimeter naast, toch? En vervolgens ging je ook nog heel slim je leidinggevende erbij halen, super goed!

Leidinggevende, het geeft niet dat je vervolgens voor mijn andere arm koos en maar op de gok ging prikken toen je geen ader zag. En dat je daarna tóch nog een keertje in mijn al beurs wordende linkerarm ging prikken, snap ik ook best. Kon jij ook niks aan doen dat je pas daarna bedacht dat dat eigenlijk geen zin heeft omdat de 'klepjes dan allemaal dicht gaan staan'. Fijn dat je me uitlegde hoe dat in elkaar zat, en ook tof dat je me meteen liet zien dat er dus inderdaad geen bloed uit komt dan. Gelukkig heb ik ook nog een hand he, daar kan zelfs ik de aders op zien liggen, dus hartstikke goed dat je uiteindelijk daarvoor gegaan bent!! Dat ik vervolgens met overal pleisters en een paarse elleboog-holte op werk aan kwam, dat geeft dus helemaal niks.

Weet je wat ook niks geeft, invalster op zoë's kinderdagverblijf? Dat je gisteren mijn melkvoorraad in de koelkast er maar raar uit vond zien. En dat je die vervolgens door de gootsteen hebt gegooid. Ja, hoe moet jij ook weten dat borstvoeding er zo uit ziet? En het geeft niet dat je niet even voor de zekerheid mij belde, je had me misschien wel kunnen storen, dus goede keus! En het was ten slotte jullie koelkast. Trouwens, ik ben dol op kolven. En dat is echt zoiets wat er vaak bij in schiet. Nu heb ik deze week eindelijk weer eens een excuus om de kolf in de avonden weer te voorschijn te toveren!

Nee echt, het geeft niet.

Heus niet.

Ben je mal.

het verschil tussen 1 en 2

Nano voelt dat met zijn 5 jaar levenservaring al perfect aan; het verschil tussen 1 of 2 kindjes moeten opvoeden:
Met grote ogen vol bewondering vroeg ie me vanmorgen: 'mama, hoe deed je dat dan toen ik baby was? Toen had je helemaal geen kindje die je kon helpen met de baby en zo. Moest je toen dus alles alléén doen????'

Het echte verschil -in mijn beleving alleszins- tussen 1 en 2 is uiteraard de andere kant op.

Nu ik weer werk voelt het nieuwe gezinnetje van me (want dat is het opeens, waar we vroeger nog een 2span waren) steeds meer als een bedrijfje. Een aardig lopend bedrijfje. En zeker ook winstgevend.

Met een afdeling logistiek, die zich bezighoudt met een vrij ingenieus schema, van wie op welke dag op welke tijd waarheen moet. Een afdeling melk, die ervoor zorgt dat zoë nog gewoon van moedermelk kan genieten, en die dus in overleg met de afdeling logistiek zorgt dat de vriezer gevuld blijft met borstvoeding. Die ervoor zorgt dat er ook tijdens werk melk geproduceerd wordt, sommige dagen live, sommige dagen via kolven. In de avond is de afdeling verantwoordelijk voor het uitkoken van de kolf, het ontdooien van de melk voor de volgende dag, het labelen van de melk zodat duidelijk is welke melk ontdooid is en welke vers (want ontdooide melk mag minder lang bewaard blijven), en het bijkolven van extra melk als de diepvriesvoorraad daar om vraagt. En die op verzoek natuurlijk zorgt dat zoë live gevoed wordt, ook 's nachts en daarmee is deze afdeling de enige die 24/7 draait.

De afdeling babyzaken-overig, die zich bezighoudt met het wel en wee van een baby, die bezoekjes aan consultatiebureau plant, bekijkt of het babytje nog iets nodig heeft, zorgt dat het babytje niet constant naar uitgespuugde melk ruikt.

De afdeling kleuterzaken zorgt dat er ook aandacht wordt besteed aan de ontwikkeling van Nano. Dat er overleg is met de juf over hoe het gaat, dat er overleg is met de huisarts over dingen die niet gaan. En dat er regelmatig een spelletje gespeeld wordt, voorgelezen wordt of anderszins aandacht gegeven wordt, zodat de opmerking 'zoë krijgt altijd alle aandacht' zo min mogelijk valt.

De catering afdeling houdt zich bezig met al het andere voedsel dan de moedermelk. Die zorgt dat het trommeltje van Nano gevuld is met gezonde lekkere dingen. De avond voorafgaand aan hele dagen werken kookt de Catering afdeling alvast een maaltijd voor de volgende dag, omdat er die dag na 8 uur werken, kind 1 ophalen bij dagverblijf, kind 2 ophalen bij naschoolse wel heel weinig tijd over blijft om te koken.(zeker ook omdat uiteraard op dat moment de afdeling Melk eist dat er gevoed wordt en de afdeling Kleuterzaken eist dat er na een lange school- en opvangdag ook tijd en aandacht is voor Nano).

De afdeling financieën die zijn hoofd breekt over hoe een parttime baan en torenhoge rekeningen voor opvang te combineren.

En dan hebben we nog een vacature openstaan voor de afdeling interieurverzorger....