tampon

Het was nog maar pas geleden, een week of twee, dat ik in de supermarkt stond en een belangrijk besluit nam. Bij de kassa trok ik mijn portomonnaie uit mijn jaszak om mijn pinpas en bonuskaart tevoorschijn te toveren. Maar als een duvel uit een doosje kwam daar ongevraagd, voor de zoveelste keer in mijn leven, een tampon bij tevoorschijn die zichzelf nogal opzichtig lanceerde naar een prominent plekje op de lopende band. Mijn konen voelde ik in no-time rood worden, want zo gaat dat als je weer eens op een totaal ongepast moment een tampon tevoorschijn tovert (de momenten dat het wel gepast is een tampon tevoorschijn te toveren zijn natuurlijk op één vinger te tellen...). Al menig keer in mijn leven hoopte ik dat ik voor even onzichtbaar kon worden, nadat ik had geconcludeerd dat mijn hoopvolle gedachte dat allicht niemand van de omstanders had gezien hoe de tampon zich als een konijn uit een goochelhoed tevoorschijn toverde, totaal absurd was.  Tuurlijk had iedereen het gezien. En iedereen wist hoe ik me zou voelen, dus keek iedereen me aan, om te kijken of ik inderdaad een rood hoofd had. Check.

Maar die dag in de supermarkt had ik er genoeg van. Want waar schaam ik me dan voor? Dat ik ook ooit ongesteld ben? De alternatieven zijn een zwangerschap of een (vervroegde) overgang, beide weinig aantrekkelijk, dus niks om me voor te schamen dat ik zo nu en dan menstrueer. Of zou ik me moeten schamen dat ik geen maandverband gebruik (wie wel???) maar tampons? Of dat mensen zouden kunnen denken dat ik op dát moment ongesteld ben? Dat zou een totaal misplaatste interpretatie van de situatie zijn, want tampons zijn er altijd en overal bij mij, in al mijn tassen en zakken, 360 dagen per jaar (en die vijf dagen zul je altijd zien dat ik net onverwachts ongesteld word....). Daarbij weet iedereen van de vele reclames dat ongestelde vrouwen prima gezelschap zijn: fris, fruitig, goedlachs en heerlijk in hun vel. 
Kortom, ik kon maar één conclusie trekken daar bij de kassa: voortaan ben ik Proud of my Periods. Ovuleren is Oke. Hoewel ik me daarmee op redelijk glad lorelei-achtig ijs bevond, had ik dat soort kreten wel even nodig om me op te peppen om voortaan met nieuwe girlpower nonchalant mijn tampons weer op te rapen als die zich weer eens uit zichzelf zouden openbaren.


En vandaag was dan de vuurproef. En vuurproeven kunnen maar beter groots en hard zijn, is mijn mening, dus schoot er vandaag midden op het schoolplein vol ouders een tampon uit mijn jaszak toen ik daar mijn fietsensleutel uit wilde halen. En Proud of my Periods zakte ik heel nonchalant naar de grond, van plan deze tampon geen seconde te verbergen op weg naar mijn jaszak. Vlak voor ik bij de grond was, riep Zoë -die het klaarblijkelijk met me eens was dat je van zo'n vuurdoop beter een spektakel kan maken-, luid en duidelijk: HE MAMA DIE MOET TOCH IN JE GAATJE*!!!!

*disclaimer, 'gaatje', dat begrip heb ik natuurlijk niet bedacht maar daar kwam mevrouw zelf mee.  Geen idee of iemand haar dat geleerd heeft of dat ze dat gewoon vindt wat het is. Maar daar de Nederlandse taal het vertikt met een beetje aardige -niet al te medische, noch te pornografische of te vergezochten- alternatieven te komen, laat ik het maar even zo....

ravage

Het was 12 december toen ik 's morgens om kwart voor 6 begon aan een vreselijk priegelwerk. Mijn zoon had een traktatie uitgezocht. Eentje waar vreselijk veel precisiewerk bij kwam kijken, maar dat nam ik voor lief omdat ik het waardeerde dat hij met een tamelijk gezond voorstel kwam.
Toen om 6 uur bleek dat mijn spuitzak aan alle kanten lekte en het vullen van de eitjes dus helemaal geen eitje zou zijn, nam ik het al wat minder voor lief. Toen vervolgens bleek dat die olijven ook een vreselijk tijdrovend gepriegel waren en de klok veel sneller ging dan mijn handen, het zweet op mijn voorhoofd stond en ik moeite had de jarige job gezellig te woord te staan, besloot ik nooit meer akkoord te gaan met een priegeltraktatie, en al helemaal niet zelf een vreselijk-veel-werk-traktatie uit te zoeken.

Vandaag pakte ik het dus beter aan. Zoë is nog jong, dus je kunt ze nog praktisch alles laten trakteren zonder dat ze gaan mokken. Dus ik besloot een simpel bloemetje uit fruit te stansen, rondje van ander fruit erin als hart, op stokje, en klaar. Zoë werd vrolijk van het idee en ik dus ook.
Bij het inkopen van het fruit, kreeg ik mijn eerste twijfels. Want je moet best een gek plat stuk fruit hebben wil je daar makkelijk 15 bloemetjes uit kunnen stansen. De watermeloen die ik op het oog had, was natuurlijk nergens te koop eind januari. Met heel wat matige alternatieven zodat ik in de ochtend de keus nog had, kwam ik thuis. Ik probeerde een paar dingetjes uit, en het viel niet tegen.
De wekker ging, en ik begon aan het simpele klusje. Maar het duurde maar vijf minuten tot ik besefte dat ik me vreselijk verkeken had op deze traktatie. De galiameloen had maar weinig rechte kanten en het bleek een heel gepuzzel om niet 15 galiameloenen nodig te hebben voor 15 relatief mini traktaties. De perzik sneed opeens lang niet zo mooi als de avond ervoor. En bij het doorboren met het stokje begon de ellende pas echt. Tal van gebroken bloemetjes sierden mijn aanrechtblad. Heel wat resten onbruikbaar fruit lagen om me heen, en steeds minder stukken onaangeraakt fruit bleven over, terwijl er pas 4 bloemetje op de oase prikten, en de klok weer eens een loopje met me nam.
Uiteindelijk kreeg ik toch enigszins de slag te pakken. En zowaar stonden er toen Nano naar beneden kwam al 10 bloemetjes klaar, en het zag er nog best een beetje oke uit, dacht ik. Heel even. Want Nano keek ernaar en zei, veelbetekenend 'tja'.... Toen Zoë naar beneden kwam, was ik praktisch klaar met dit helse karwei. Ik zette mijn allerpositiefste stem op, ondanks de domper van Nano's commentaar, en liet haar vrolijk de traktatie zien En ja, ze was blij!!! Wat fijn, zo'n bijna driejarige, die behoorlijk wat noten op haar zang heeft, maar bij deze traktatie toch vergevingsgezind was naar haar stressende moedertje.

Van de resten fruit maakte ik snel een smoothie voor het ontbijt en toen konden we gaan. Met de auto, want dat is natuurlijk makkelijker met het vervoeren van zulke dingen. Het was de allereerste drempel in de straat, nog geen 20 meter van mijn huis, waar het helemaal mis ging. Ik keek opzij en zag het blok oase op haar kant liggen, de meeste stukjes fruit van het stokje gegleden op de stoel. Het kon niet waar zijn!!!! Waren we na het hele debacle zo dichtbij een redelijk iets voor Zoë om te trakteren, ging het in de laatste tien minuten nog faliekant mis. Foeterend reed ik door naar school, me te laat beseffend dat dit voor Zoë nou ook niet echt een vrolijke gebeurtenis meer was, met uit elkaar gevallen bloemetjes en een foeterende moeder. Aangekomen bij de opvang herpakte ik mezelf, bekeek de schade, en hoewel die groot leek, slaagde ik er toch in om in een paar minuten praktisch alle bloemetjes weer in elkaar te zetten. Dat viel dan toch nog reuze mee. Het had nog maar weinig te maken met de traktatie die ik ooit in mijn hoofd had zitten, maar een beetje kijkend door mijn wimpers vond ik dat het wel nog uitdeelwaardig was. Ik maakte Zoë blij met de mededeling dat er nog gewoon getrakteerd kon worden, ze keurde mijn herstelpoging goed en we pakten haar fietsje uit de achterbak van de auto. Klep dicht, bloemetjes pakken en klaar! Herstel; klep dicht, te hard, stuk oase met net gerepareerde bloemetjes kwam op z'n kop terecht, alle bloemetjes aan diggelen. Deze ravage kun ik met alle liefde in mijn lijf nooit meer tot een toonbaar iets repareren. Het was over. Het totale mislukken van de simpele bloemetjestraktatie was een feit. Nooit meer zou ik mezelf voornemen een simpele traktatie te maken waarbij er ook maar enige kans bestond op dikke vette priegel adders onder het gras. Nooit meer.

 

Met lege handen gaf ik Zoë af op de opvang. Met de zelfde gemaakte opgewekte positiviteit als waarmee ik haar vanochtend de bloemetjes had laten zien, vroeg ik haar -alsof het doodnormaal is na zo'n ochtend opeens over te stappen op een totaal ander plan- of ze het niet leuk zou vinden om op mandarijntjes te trakteren.  Ik denk dat door de opgewekte toon toch te horen was, dat het enige juiste antwoord op deze vraag 'ja natuurlijk mama, leuk!' was. En dat antwoord gaf ze dus. En dus ging ik terug naar huis (dankte de Tros op mijn blote knieën dat ze me ontslagen hadden en dat ik dus alle tijd had), kocht een zak mandarijnen, knipte snel wat hoedjes en kwam een half uur later met vijftien vrolijke mandarijntjes de opvang binnen.

 

En in mijn volgende leven, beloof ik mezelf nu plechtig, ga ik geloven dat snoep en chips helemaal niet zo slecht is voor kinderen en koop ik gewoon een zakje chips. Zo.

bugs

Geachte Ontwerper van het Leven,

Graag zou ik u op de hoogte willen stellen van mijn recente bevindingen. De laatste maanden kwam ik er namelijk achter dat in uw verder vrij voortreffelijke Ontwerp een aantal errors zitten. Ik ben niet boos op u, noch teleurgesteld, ik meld het u alleen even omdat u allicht nog niet op de hoogte was van de zwakke plekken. Wie weet kunt u als u tijd heeft een update beschikbaar stellen waarbij deze bugs gerepareerd zijn?

Het gaat om de volgende tegenstrijdigheden:
Waarom is het zo dat als ik eindelijk tijd heb om 's morgens een krant te lezen, ik geen geld meer heb voor het abonnement? Waarom heb ik voor het eerst tijd om me vrijwillig in te zetten voor maatschappelijke organisaties maar mag dat niet van het uwv? En waarom kan ik nu pas zonder haast ronddolen in de Ikea, in de Hema en dat leuke hippe winkeltje hier om de hoek, of de hele dag liggen relaxen in de sauna,  als mijn inkomen zo is afgenomen dat dat er niet meer vanaf kan? En de grootste bug: waarom heb ik in deze tijd een hoofd vol inspiratie voor meesterlijke blogjes over veranderingen, twijfels en genante situaties, maar houdt juist nu een stemmetje in mij hoofd me tegen omdat ik me bij alles afvraag wat een eventuele nieuwe baas daar wel niet van zou kunnen vinden...

Excuses voor mijn recht-voor-mijn-raapheid maar dat is toch gewoon slecht bedacht?

prijsvraag

De een z'n dood is de ander z'n brood, en de een z'n ontslag betekent voor de ander gelach. Dus hup, sla een slaatje uit mijn overtalligheid (gatver, wat een vies woord, maar let's face it: dat is de toestand die op me van toepassing is!), en doe mee met de dol-dwaze Voorspel-Eveline's-Toekomst-Prijsvraag!!!

De grote vraag:
Wat doe ik in augustus 2014???????

a) Dan heb je een zelfde baan als nu (wat doe je ook alweer eigenlijk?????), maar dan bij een ander bedrijf
b) Dan zit je in de ww, diep ongelukkig te wezen omdat brief 78 ook geen positieve reactie te weeg bracht
c) Dan zit je in de ww, te genieten van alle vrije tijd, niks geen gehaast, lang leve het thuisblijfmoederschap en laat die bijstand maar komen!
d) Dan ben je hard aan het studeren om de uitvaartbranche in te gaan (en eventueel daarnaast al aan het werk)
e) Dan doe je eindelijk iets waar je voor opgeleid bent zodat de staat niet voor niks al dat geld in je studie heeft gestoken
f) Dan heb je een rijke stinkerd aan de haak geslagen, en doe je alleen nog maar dingen waar je zin in hebt
g) Dan heb je een rijke stinkerd aan de haak geslagen, en betaal je van zijn geld een au pair om vervolgens 24/7 beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt
h) Dan heb je je eigen maaltijd-service-bedrijf
i) Iets anders


Wat kun je winnen?
Onder de goede antwoorden verloot ik een vijf-gangen diner*. Heb je met i het goede antwoord gekregen, dan krijg je daarnaast nog een ontbijt- en lunchpakket mee voor de volgende dag.
Maar er is meer!!!
Tuurlijk is er meer! Een lettertje invullen bij de reacties is leuk, en makkelijk. Zoek je meer uitdaging? Help mij dan naar mijn volgende baan toe! Geef jij mij de gouden tip, breng je me in contact met mijn nieuwe baas, kom je met een inzicht waar ik zelf nog niet op was gekomen die leidt tot mijn nieuwe salaris? Dan win je ook een vijfgangen diner, en voor een week lang homemade diepvriesmaaltijden om mee te nemen.
Dus sla u slag en doe mee!!


* win je met antwoord b of c, dan krijg je vanwege mijn financiele situatie een 3 gangen diner. Ook leuk.

serenade

Soms. Nee; vaak. Vaak vindt Nano het de laatste tijd nodig mij te melden hoe stom ik ben. De stomste. Alles, maar dan ook alles doe ik fout, en hij is daar de Dupe van. Het zal vast een fase zijn, quadruple p(pre-pre-puberale periode) of zo.

Maar gisteren. Man, oh man. Uit het niks, zonder aanleiding, als donderslag bij heldere hemel, zonder (voor mij bekend) winstbejag, begon hij. Een serenade, een ode aan mij, in vele woorden. Uitgebreid vertelde hij waarin hij zoveel meer geluk had dan álle kinderen die hij kent. Dat hij van deze week zonder moeite al tien dingen kon noemen die andere kinderen nóóit zouden mogen van zijn ouders. Met scheerschuim spelen, de hele voortuin inpikken met zijn klimtoren die hij keer op keer verder uitbreidt. Een kabelbaan door de hele tuin heen aanleggen, waardoor je moet uitkijken dat je zonder struikelen of gekeeld te worden de voordeur haalt. Met modder spelen zonder dat je moeder boos wordt dat je kleren vies zijn. Bergen speelgoed hebben. En ondanks die bergen speelgoed ook nog de huisraad mogen gebruiken voor je spel, omdat dat natuurlijk eigenlijk veel leuker is. En een keer een pak pasta gebruiken in je keukentje, ondanks dat die pasta vervolgens overal zit, en niet meer gegeten kan worden, zelfs dat mag van zijn moeder.
En ok, één punt had hij het niet mee getroffen. Dat die moeder van hem zo belachelijk krampachtig doet over snoep. Maar dat punt wuifde hij snel weg. Want hey, hij kreeg wel de lekkerste lunch mee van de hele school, en hij had ten minste een moeder die zo nu en dan iets lekkers bakt. En die niet elke week in de avond het zelfde saaie eten voor zet.

En oh, heerlijk moederbrein, wat werk je toch fantastisch. Want al die negatieve uitlatingen over zijn moeder, dat zijn natuurlijk Buien, Fases, Uitbarstingen die hij niet echt meent, maar die er uit moeten. Dingen die je kunt opzoeken in een of ander opvoedboek en waar dan staat dat het Volstrekt Normaal is dat je kind af en toe zo te keer gaat en dat het vooral niet persoonlijk is, en dat je niet moet gaan denken dat je écht gefaald hebt. Maar deze uitbarsting van liefde, van complimenten, nee, dat is natuurlijk geen Fase, dat is hoe hij het écht voelt, en zo onpersoonlijk je je die andere uitbarstingen moet nemen, zo persoonlijk vat ik nu deze stroom aan woorden op.

Bedankt Nano, bedankt moederbrein, de veren zitten heerlijk in mijn derriere!

Daar sta je dan...

De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hierrrrrr. Ik stond er gisteren mee op, met dat prachtige koningslied. Hoe toepasselijk. 2 jaar lang was het al een scenario waar ik rekening mee moest houden. Waar ik in het begin van dacht dat het nog niet zo'n slechte ontwikkeling zou zijn. Want de ballen om zelf mijn vaste baan die praktisch gezien zo perfect paste in mijn alleenstaande-moeder-puzzel, op te zeggen had ik al zes jaar lang niet gehad. Al kwam er af en toe een vlaag van honger naar werk dat inhoudelijk meer bij mij paste langs.
Maar naarmate de datum dichterbij kwam dat écht de ontslagen gingen vallen, overheerste vooral het gevoel dat ik geen zin had in al dat gezeik en gepuzzel om alles weer zo rond te krijgen als nu. Om misschien te moeten inleveren in vrije uren met de kinderen, of in worst case scenario mijn kinderen 5 dagen per week naar de opvang moeten brengen om genoeg geld in het laatje te kunnen brengen bij een minder betaalde baan. Dus hup, neem mij maar mee naar die fusie, leuk een nieuw bedrijf, nieuwe mogelijkheden.
De afgelopen 2 jaar veranderde met golven ook mijn gevoel voor kansen. Waar ik ooit nog geloofde als mensen binnen het bedrijf zeiden dat ik me vast geen zorgen hoefde te maken, kon ik de laatste weken in nachtelijke uurtjes eigenlijk geen enkel scenario bedenken waarin de directie ervoor zou kiezen mij (of mijn functie dus vooral) mee te nemen naar de fusie.
Na vele maanden wachten en uitstellen, ermee bezig zijn en het helemaal los laten, was gisteren de dag. De dag die je wist dat zou komen. De dag waar je van te voren van weet dat het, los van je eigen lot, een dag is die je nooit vergeet. Overal gespannen gezichten, zinloos kansen berekenend terwijl er gewacht werd op dat ene gevreesde telefoontje van de directie. En het telefoontje kwam. Heel even, op weg van mijn werkplek naar het gesprek, voelde ik nog een vleugje hoop dat ze mijn functie allicht hadden aangepast in plaats van geschrapt. Maar de mededeling was kort, duidelijk, en ondanks verwacht kwam hij hard aan. 3 minuten later stond ik buiten. Met een map onder mijn arm. In no time was ik lid geworden van de club van mapjesmensen. Een rare gewaarwording. Overal in het gebouw zaten ze, de mapjesmensen, en drommen mensen zonder mapjes om hun heen om ze te troosten.
Een dag om niet te vergeten, dat was het. Een dag waarin ik geslingerd werd van een klote onzeker gevoel naar een gevoel dat de wereld misschien wel gewoon aan mijn voeten ligt. Het scenario van over een paar jaar honderden sollicitatiebrieven verder totaal gefrustreerd en zonder geld thuis zitten, wisselde zich af met een prettig gevoel. Denkend aan een baan die past bij wat ik wil en kan, en die snel komt, zodat ik de zak geld die ik aangeboden heb gekregen niet hoef op te maken aan huur en luiers, maar kan gebruiken als zak geld om mee te strooien als ik er zin in heb.

In 2 dagen 2 blogjes, alleen als impuls voor mijn blog is het toch al een aardige ontwikkeling.
hou je veilig....
Koos w.

sorry

Ik werd dertig, en als je dertig wordt of gaat worden, dan ga je rare dingen in je hoofd halen. Zoals dat het dan toch echt tijd wordt om volwassen te worden (om vervolgens weer te beseffen dat je al een veel volwassener leven leidt dan je tot dan toe door had). En dat de naam die je op je twaalfde heel cool met een U besloot te schrijven niet echt bij een volwassen vrouw hoort. En een naam die op 'je' eindigt is sowieso weinig volwassen natuurlijk (of een naam die 'klein' betekent, maar dat probleem schuiven we nog een jaar of 10/15 vooruit...). En dus val je al je vrienden en collegae en familie en wat dies meer zijt lastig met je dertigers-kronkels en laat je ze na jaren opeens een andere naam gebruiken.
Het lijkt alweer zo lang geleden, zeker nu ik zelfs de meest volhardende mensen/de vrienden die al járen die andere naam gebruikte en niet 1-2-3- omgeschakeld raakten, zo nu en dan Eveline hoor zeggen. Maar ik ben pas 31, dus zo lang geleden is het niet. En toch kom ik nu alweer aan met een andere naamsverandering. Sorry, sorry sorry, ik weet hoe lastig sommigen het vonden. Maar toch mogen jullie me binnenkort (of doe eens gek, ik geef jullie gewoon een aantal maanden om eraan te wennen) Koos noemen, als jullie het niet erg vinden....

papa

Nano's papa woont in Afrika. Zoës papa niet. Die woont in de telefoon. Elke ochtend als Zoë bij mij in bed kruipt en mijn telefoon ziet, is de eerste zin die ze zegt: mag ik papa kijken? En dan kijkt ze naar de foto's die haar vader eens in de zoveel tijd door stuurt naar ons, met haar vingertjes over het touchscreen zwiepend alsof ze in de baarmoeder al beschikte over een smartfoon. Zoë geniet van de fotos van haar vader. Meestal staat hij erop met een geit of een eend of een koe of terwijl hij avocado's plukt en eet. Toen haar vader hier de vorige keer was, nam ik zijn stem op met mijn telefoon terwijl hij een Oegandees kinderliedje zong. Tot ik die opname kwijt raakte, was ook dat iets waar Zoë vaak naar vroeg. Als ze verdrietig was, kon haar papa die zo ver weg woont haar daarmee toch troosten.

Soms woont Zoës vader niet in de telefoon. Dan loopt hij gewoon in het wild. En dan begint ze enthousiast 'Papa Papa' te roepen. De betreffende wildvreemde man snapt meestal wel hoe de vork ongeveer in de steel zit, als hij kijkt naar het plaatje van mijn witte huid, Zoës lichtbruine huid, en de donkerbruine huid van hemzelf. En meestal laat de man in zijn donkere gezicht een mooie glimlach zien. En dan is Zoë tevreden.

Nog een week of 6, dan kan ze haar zwiepende vingertje over het echte gezicht van haar papa laten glijden en hoeft ze niet meer naar wildvreemde Afrikanen papa te roepen. Ik hoop voor d'r dat ze niet zó modern is dat ze de telefoon-variant leuker vindt dan de echte...

masterplan

Het was 2005, ik was zwanger en ik had een masterplan. En zoals het een masterplan betaamt, was het een briljant idee. Ik zou er mijn grootste vijand finaal mee verslaan. Nooit meer zou ik last hebben van een aanrecht vol vieze borden, glazen, bestek en op elkaar gestapelde pannen. Nooit meer ouders, huisgenoten of partners die zeuren over die enorme berg. Nee, mijn masterplan zou korte metten maken met die vreselijke afwas, en dat zonder afwasmachine. Het enige wat ik hoefde te doen, was vanaf de eerste dag dat mijn kind geboren zou worden, ik positief zou praten over de afwas. Zodra mijn kind oud genoeg zou zijn om een theedoek vast te houden, zou ik de afwas als een beloning presenteren. (oooh heb je goed op de wc geplast? Dan mag jij vanavond de afwas doen! Van dat werk...) En vervolgens zou hij stiekem de afwas doen als hij de kans zou krijgen. Als ik het zo teruglees is het nog steeds een meesterlijk plan.

Maar het liep natuurlijk anders. Want jaar in jaar uit net doen of je iets heel leuk vindt waar je eigenlijk een grondige hekel aan hebt, dat klinkt op papier als appeltje eitje, in praktijk bleek dat nog geen week vol te houden.... Dus hoorde zoonlief mij dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, zuchten, klagen, grommen over de afwas. No way dat hij toen zijn handjes een theedoek vast konden houden stond te springen om de enorme afwasachterstanden weg te werken. Dus de afwas stapelde zich op, en de ergernis ook.

Twee weken geleden, jaren nadat het masterplan al volledig was afgeschreven, gebeurde er echter opeens een wonder. Hij stond naast me, af te drogen, om zijn mond een gelukzalige glimlach die hij probeerde te onderdrukken maar waar hij in faalde. Ik had de neiging mezelf te knijpen om te checken of ik droomde, maar het was niet zo. "zal ik je dan elk weekend helpen met de afwas?" vroeg hij zelfs, met een toon alsof hij het absurde voorstel deed om voortaan elke ochtend te ontbijten met frietjes. Oke, even eerlijk zijn. Het was natuurlijk niet helemaal wat het leek. Hij lag eigenlijk al in bed, kwam zoals gewoonlijk met een of andere creatief bedachte smoes naar beneden, en tot onzer beide grote verbazing stond ik toen de afwas te doen (meestal zijn Pauw en Witteman al uitgepraat als ik eindelijk zin verzamel om de afwasbak vol te laten lopen, dus het was goed geluk dat het deze avond anders liep). Bij het zien van mijn activiteit zag hij meteen een beter scenario om langer op te mogen blijven dan hij het in bed had bedacht. En dus vroeg hij poeslief of hij me mocht helpen. En dát kon ik natuurlijk niet weigeren...

Voor even veranderde de wereld weer in een roze wolk, ik zag ons elke avond samen afwassen, de ditjes-en-datjes van de dag bespreken en ondertussen meeblêren met Paul Simon en Tom Waits.

Inmiddels zijn we twee weken verder, zal ik nog zeggen hoe het afliep, of spreekt dat voor zich??

Want hij gelooft in mij....

Sinds een tijdje hebben mijn zoon en ik een heimelijk genoegen. Als Kleine Zus al in bed ligt, nestelen wij ons zo nu en dan op de bank, stemmen de tv af op de zender 24Kitchen en kijken samen hoe Rudolph (die we soms liefkozend Ruddie noemen) de meest lekkere dingen klaarmaakt. En dan fantaseren we dat we ook al die lekkere dingen zelf maken, voor een bijzondere gelegenheid, of dat we gewoon een bijzondere gelegenheid verzinnen zodat we een reden hebben om een van Rudolphs recepten na te maken. 

 Soms maakt hij iets waar Nano zo enthousiast over wordt, dat hij hem écht onthoudt, en dan blijft het niet bij fantaseren alleen, dan komt er ook echt een dag dat we in de schoenen van Rudolph kruipen en zijn baksels namaken. De eerste keer dat we dat deden, was het een bijzonder ingewikkelde reerugcake. Vier verschillende soorten beslag en foefjes en toefjes en tierelantijntjes. Hij mislukte niet, was prima te eten, maar smaakte eigenlijk hetzelfde als een ordinaire cake gemaakt van bloem, boter, eieren en suiker. 

 Voor zijn verjaardag wilde hij een Fruitsavarin., geen twijfel over mogelijk, dat moest hem worden. Om logistieke redenen heb ik de savarin (want de jarige job noemde het nooit een taart, altijd een fruitsavarin, net zoals Rudolph) in mijn eentje gemaakt. 

Ik weet niet of het mis ging toen ik de deeghaken gebruikte in plaats van de kloppertjes, of dat ik gewoon meer een kook-mens ben dan een bakmens, maar de savarin ging volledig de mist in. Ik voelde me nogal schuldig, het was natuurlijk jammer van de kosten, van het werk dat erin had gezeten, maar nog heel veel jammerder voor die kinderen die op het feestje op een lekkere taart hadden gehoopt, maar een hard blok baksteen gepresenteerd kregen. En nog veel erger was het voor mijn 7 jarige zoon, die zich al zolang had verheugd op de Savarin die zijn moeder voor hem zou maken op zijn verjaardag, maar waar hij met veel moeite slechts een hapje van weggewerkt kreeg. 

Ik had gefaald als moeder en durfde toen het feestje was afgelopen en ik met de jarige job het festijn evalueerde op de bank,het onderwerp 'taart' eigenlijk niet aan te snijden, bang voor het pijnlijke gesprek dat zou volgen. Maar plots zei hij zelf: 'die rudolph he, die kan volgens mij helemaal niet zulke lekkere taarten maken als dat het op tv altijd uitziet!'

 Ha, want hij gelooft in mij!

daar heb je een grote Broer voor....

Scene 1 Aan de eettafel zitten tegenover mij Broer en Zus. Broer eet een boterham, Zus niet. Zus huilt. Zus huilt heel hard, want Zus is boos. Zus gooit boos haar korstjes op de grond en wilt een nieuwe boterham, zónder die vieze korstjes. Die krijgt ze niet, dus Zus huilt nog harder. Zus draait haar hoofd opzij naar Broer, en huilt nog harder, ondertussen kijkt ze wanhopig tussen haar tranen door naar Broer. Broer kijkt, en ziet. Hij spreekt tot mij: 'Misschien ben je toch wat te streng, geef haar maar gewoon een nieuwe boterham.'

Scene 2 Aan de eettafel zitten tegenover mij Broer en Zus. Broer eet een boterham, Zus ook. Zus eet ook de korstjes. Langzaam, maar ze eet ze. Ze huilt niet, Zus is tevreden. Broer kijkt naar Zus die de korstjes eet, en ziet iets wat ik niet zie. Broer spreekt: 'misschien kun je haar een beetje matsen? Dat ze niet álle korstjes op hoeft te eten voordat ze de volgende boterham krijgt....'

dans, nano, dans!!

Ouders die zeggen dat ze alles wel best vinden bij de keuzes die hun kinderen maken, als ze maar gelukkig en gezond zijn, liegen. Tuurlijk, een gelukkig, gezond kind is leuk. Maar als mijn kinderen zich vervolgens aanmelden als kamerlid van de PVV, dan vind ik dat helemaal niet best.
Ouders die voor hun kinderen invullen hoe ze moeten leven, dat zijn natuurlijk vreselijke mensen. Die hun kinderen van jongs af aan pushen om cello te spelen, en mee te doen aan schoonheidswedstrijden. Tijd om iets op te biechten: naast dat ik hoop dat mijn kinderen iets mee krijgen van mij over hoe ik tegen de samenleving kijk, heb ik ook een veel banalare hoop: dat een van mijn kinderen, of alletwee -doe eens gek, gaan dansen. En ja, dat is vast omdat ik zelf zo a-muzikaal ben als een eentonige klarinetist, en ik mijn leven lang al jaloers moet toekijken hoe anderen de meest prachtige dansen uitvoeren. Dat ze na school elke dag samenkomen met andere jongeren met dezelfde passie en de meest waanzinnige moves oefenen. Dat ik met een glimmend trots hoofd kom kijken als ze een battle dansen. En natuurlijk kom ik naar de live-uitzendingen kijken van So You Think You Can Dance. Och ja, ik ben ook maar een mens, een moeder, die wel eens droomt. Maar ik push niet. En Nano geeft me ook geen enkele reden om aan te nemen dat die droom ooit werkelijkheid gaat worden.

We gingen naar Oeganda om Zoë (Zoë? Zoë? Heeft dat arme kind maar 1 naam? Nee joh, Zoë gaat tegenwoordig door het leven als Zoë Rika Kasaana Bibiana Namubiru Joan Edith Mevis) te dopen. En gedoopt werd ze. Na de doop was ze uitgeput en sliep ze een gat in de dag. En op dat moment stal iemand anders de show op haar doopfeest. Het was mijn zoon. Mijn zoon die zomaar uit het niets, op een mooie Afrikaanse dag, het dorp deed joelen, het hart van zijn moeder deed vervullen met trots en een droom een stukje dichterbij bracht.

uit het raam

Ik kijk uit het raampje van de auto. Mooi. Stalletjes met gestapelde tomaten. Winkeltjes vol met drukke stoffen Fietsen volgeladen met matoke, ananassen, jerrycans. Kinderen rennend achter een oud wiel. Jongens proberen hun stukjes geit op stok te verkopen aan langsrijdende passagiers. Vrouwen lopen opgedost richting moskee. Het Afrikaanse straatleven is mooi. Uit hetzelfde raampje zie ik ineens een paar winkeltjes achter elkaar waar doodskisten verkocht worden. Met raampjes erin. Doodkisten, niet alleen die van een meter of twee lang, maar juist vooral kistjes van 1,5 meter lang, of van 1 meter lang of nog kleiner. Een knoop in mijn maag. Niks moois aan.